Vastzitten ontstaat namelijk niet altijd doordat er geen mogelijkheden zijn. Soms ontstaat het juist doordat er te veel mogelijkheden zijn en iedere keuze onmiddellijk wordt afgewogen tegen alles wat je daardoor misschien misloopt. Dan ontstaat niet alleen behoefte aan een oplossing, maar vooral aan een andere manier om naar je situatie te kijken.
TaoMind kan daarin van betekenis zijn. Het geeft je geen kant-en-klaar antwoord en vertelt je niet welke weg je moet kiezen. Het brengt je terug naar het huidige moment, naar wat je werkelijk voelt en naar wat er gebeurt wanneer je besluit te handelen zonder de volledige uitkomst te kennen. Om te begrijpen hoe die beweging je uit het vastzitten kan halen, moeten we eerst helder krijgen wat TaoMind is.
1. Wat is TaoMind?
TaoMind is een levenshouding die je helpt bewust deel te nemen aan de natuurlijke beweging van het leven. Niet door alles vooraf te begrijpen of beheersen, maar door aanwezig te zijn bij wat er nu is, te doen wat betekenis heeft en ruimte te laten voor wat daaruit ontstaat. TaoMind gaat daarmee niet over minder of meer doen, maar over de manier waarop je doet.
Je kunt voortdurend bezig zijn en toch het contact verliezen met wat je bezighoudt. Je kunt ook ogenschijnlijk weinig doen, terwijl je aandachtig waarneemt, een keuze laat rijpen of bewust iets loslaat. TaoMind meet het leven niet af aan zichtbare productiviteit, maar kijkt naar de verbinding tussen aanwezigheid en handelen.
TaoMind schrijft daarom niet voor welke concrete weg je moet kiezen. Het helpt je herkennen wat je raakt, waar je aandacht naartoe wil en wanneer handelen, veranderen of stoppen passend wordt. Deze levenshouding krijgt vorm in zes pijlers die niet naast elkaar staan, maar elkaar voortdurend in beweging houden.
2. De zes pijlers van TaoMind
De zes pijlers zijn het nu, doen, intuïtie, enthousiasme, focus en vertrouwen. Ze vormen geen stappenplan. Je hoeft niet eerst perfect aanwezig te zijn, daarna juist te handelen en pas aan het einde te vertrouwen. Iedere pijler kan op ieder moment de beweging openen.
Soms laat intuïtie je iets doen voordat je het begrijpt. Op een ander moment ontstaat intuïtie juist tijdens het handelen. Enthousiasme kan richting geven aan je focus, maar je kunt ook enthousiast worden doordat je eindelijk ergens werkelijk aandacht aan geeft. Vertrouwen kan nodig zijn om te beginnen en tegelijk groeien door wat je onderweg ervaart.
De pijlers hebben daardoor geen vaste rangorde, ook al raken ze allemaal aan hetzelfde vertrekpunt. Wat er ook beweegt, het kan alleen worden gevoeld en geleefd in het moment dat werkelijk bestaat.
3. Er is alleen maar nu
Het verleden heeft bepaald waar je staat. Ervaringen, ontmoetingen, keuzes en mislukkingen hebben gevormd hoe je naar jezelf en de wereld kijkt. Dat verleden verdwijnt niet, maar kan alleen in het huidige moment een nieuwe betekenis krijgen.
Ook de toekomst krijgt hier vorm. Niet omdat alles wat je vandaag doet later precies oplevert wat je verwacht, maar omdat iedere handeling verandert wat daarna mogelijk is. Een gesprek kan een verhouding verschuiven. Een eerste zin kan een verhaal openen. Een keuze om te stoppen kan ruimte maken die er gisteren nog niet was.
Het nu is daarom geen smalle overgang tussen verleden en toekomst. Het is de enige werkelijkheid waarin het leven plaatsvindt. Wanneer je vastzit, brengt het nu je terug van alle denkbare uitkomsten naar wat er op dit moment werkelijk aanwezig en mogelijk is. In die aanwezigheid ligt al een eerste beweging besloten.
4. Leven betekent doen
Doen begint niet pas nadat je alles hebt gevoeld, begrepen en besloten. Veel wordt juist helder terwijl je bezig bent. Je ontdekt of een idee levend is door eraan te werken, of een keuze klopt door haar te ervaren en of een richting van jou is door haar daadwerkelijk te volgen.
Daarmee is doen iets anders dan forceren. Forceren probeert de werkelijkheid te dwingen zich aan een vooraf bedacht resultaat te houden. Doen blijft in contact met wat onderweg verandert. Het gebruikt voldoende kracht om te bewegen, maar niet meer kracht dan het moment nodig heeft.
Soms betekent doen dat je begint of volhoudt. Soms betekent het dat je vertraagt, rust, van aanpak verandert of iets beëindigt. Ook niet onmiddellijk reageren kan een bewuste handeling zijn wanneer je daarmee ruimte maakt om beter te zien. Doen is zo het natuurlijke ritme waarin je je tot het leven verhoudt, waarbij voelen en handelen nooit werkelijk van elkaar gescheiden zijn.
5. Voelen wat je verstand nog niet weet
We reageren zelden alleen op wat er feitelijk gebeurt. Bij iedere gebeurtenis voegen we herinneringen, verwachtingen en interpretaties toe. Iemand antwoordt niet en we denken te weten waarom. Een plan loopt anders en we zien onmiddellijk een mislukking. Zo kunnen onze gedachten zoveel lawaai maken dat een stiller gevoel nauwelijks nog hoorbaar is.
Intuïtie brengt aandacht naar wat aantrekt, wringt of niet langer klopt voordat je het volledig kunt verklaren. Ze geeft geen zeker antwoord en tekent geen veilige route uit. Intuïtie wijst, maar neemt de keuze niet van je over.
Pas wanneer je iets doet, ontdek je wat dat gevoel betekende. Je probeert, ervaart en voelt opnieuw. Misschien blijkt de aantrekking vluchtig, misschien wordt ze sterker. Misschien ontdek je dat de weerstand angst was, of dat zij je waarschuwde voor een richting die werkelijk niet bij je paste.
Zo houden intuïtie en doen elkaar eerlijk. Zonder handelen kan intuïtie een verzameling vermoedens worden; zonder intuïtie kan handelen zijn richting verliezen. Soms blijft er na dat voelen iets over wat niet verdwijnt, maar juist sterker gaat leven.
6. Enthousiasme is discipline
Enthousiasme hoeft geen uitbundige energie te zijn. Het kan een stille, hardnekkige beweging zijn die je steeds naar iets laat terugkeren. Zelfs wanneer het werk moeilijk wordt, blijft er iets aanwezig wat zegt dat dit de moeite waard is.
Daarom is enthousiasme discipline zonder dwang. Je gaat niet door omdat je jezelf voortdurend moet corrigeren of bestraffen, maar omdat het doen betekenis heeft. De inspanning verdwijnt niet, maar hoeft niet steeds door een toekomstig resultaat te worden gerechtvaardigd.
Enthousiasme hoeft bovendien niet altijd vóór het handelen aanwezig te zijn. Soms ontstaat het pas doordat je begonnen bent, aandacht hebt gegeven en vaardiger bent geworden. Wat eerst klein voelde, kan tijdens het doen betekenis krijgen.
Maar ook wat betekenis heeft, kan versnipperen. Er zijn veel onderwerpen, mensen en mogelijkheden die je kunnen raken, terwijl je tijd en aandacht begrensd zijn. Op dat punt verandert enthousiasme van een gevoel in de noodzaak om werkelijk te kiezen.7. Kiezen wat je werkelijk wilt leven
Focus betekent niet dat andere mogelijkheden waardeloos zijn. Het betekent dat je aanvaardt dat niet iedere mogelijkheid door jou werkelijkheid hoeft te worden. Iedere werkelijke keuze sluit iets uit, al is het maar voor dit moment.
Juist dat maakt kiezen moeilijk. Zolang alles mogelijk blijft, hoef je niets te verliezen en kun je in gedachten vele levens tegelijk leiden. Maar een mogelijkheid krijgt pas vorm wanneer je haar tijd, aandacht en handelen geeft. Focus verzamelt wat anders verspreid blijft.
Een eerlijke vraag is daarom niet alleen wat je graag wilt bereiken. Belangrijker is wat je nog steeds wilt doen wanneer het niets oplevert, niemand het ziet en je ermee kunt falen. Misschien ligt je werkelijke keuze bij datgene waarvoor het je geen reet uitmaakt of je faalt, omdat je weet: dit wil ik.
Dan is het doen zelf genoeg.
Dat maakt focus niet star. Wanneer je vastloopt, kan de richting nog kloppen terwijl de gekozen weg te zwaar, te bedacht of te geforceerd is geworden. Trouw blijven aan je keuze kan dan juist betekenen dat je de uitvoering verandert.
Soms is het niet de uitvoering die niet meer klopt, maar de keuze zelf. Je kunt doorgaan omdat je ooit hebt besloten dat je iets moest voltooien, terwijl het enthousiasme verdwenen is en je intuïtie al langer protesteert. Niet iedere oude keuze verdient je toekomstige tijd, maar loslaten vraagt dat je een onbekende uitkomst kunt verdragen.
8. Vertrouwen zonder garantie
Vertrouwen betekent niet dat je zeker weet dat iets lukt. Werkelijk vertrouwen begint waar zekerheid ontbreekt. Het betekent dat mogelijke mislukking niet bepaalt of je begint, doorgaat of een andere richting kiest.
Dat maakt de uitkomst niet onbelangrijk. Je mag hopen dat iets slaagt, teleurgesteld zijn als dat niet gebeurt en verantwoordelijkheid dragen voor de gevolgen. Vertrouwen betekent alleen dat succes niet achteraf hoeft te bewijzen dat het doen de moeite waard was.
Daarom omvat vertrouwen ook acceptatie. Niet alles wordt wat je hoopte en niet ieder einde bewijst dat je verkeerd hebt gekozen. Wat uit je handelen ontstaat, wordt de werkelijkheid waarin je opnieuw kunt waarnemen, voelen en kiezen.
Vertrouwen is daarmee geen passief afwachten. Je doet wat binnen je bereik ligt, herstelt wat je kunt herstellen en neemt verantwoordelijkheid voor jouw aandeel. Daarna laat je ruimte voor alles wat niet volledig door jou kan worden bepaald.
Ieder einde kan zo een nieuw begin worden. Niet omdat verlies of mislukking altijd mooi moet worden gemaakt, maar omdat de werkelijkheid na ieder einde veranderd is. Wat je nu aantreft, kan een andere pijler wakker maken dan waarmee de beweging ooit begon
9. TaoMind: zes pijlers, één natuurlijk ritme
Stel dat je vastloopt in werk dat ooit belangrijk voor je was. Je focus lijkt nog aanwezig, maar het enthousiasme is verdwenen. Intuïtie kan dan laten voelen dat niet het doel, maar de manier van werken je uitput. Door iets te veranderen ontstaat misschien opnieuw energie, en pas tijdens dat doen groeit het vertrouwen dat een andere weg mogelijk is.
Het kan ook anders lopen. Misschien brengt rust je terug naar het nu en ontdek je dat niet alleen de manier, maar ook de keuze voorbij is. Focus betekent dan niet langer volhouden, maar jouw aandacht terugnemen. Vertrouwen wordt de bereidheid om los te laten zonder al te weten wat daarna komt.
De zes pijlers schrijven in beide situaties geen vaste uitkomst voor. Ze helpen zichtbaar maken wat er beweegt en wat stilgevallen is. Soms opent intuïtie de beweging, soms enthousiasme, focus of vertrouwen. Het nu en doen zijn daarbij niet het begin van een reeks, maar voortdurend aanwezig.
Daarin ligt het natuurlijke ritme van TaoMind. De pijlers werken niet als losse instrumenten, maar als krachten die elkaar corrigeren, voeden en opnieuw wakker maken. Wat je doet verandert wat je voelt; wat je voelt verandert waar je aandacht naartoe gaat; wat daaruit ontstaat vraagt opnieuw om vertrouwen.
De principes zijn voor iedereen gelijk, maar de manier waarop ze worden geleefd is persoonlijk. TaoMind wil daarom inspireren, niet instrueren. Het wijst een richting, maar houdt je niet bij de hand. Wat de zes pijlers in jouw leven betekenen, kun je alleen ontdekken door ze te leven. Vanuit die vrijheid blijft één laatste gedachte over.
10. Tenslotte
TaoMind belooft niet dat je nooit meer vastloopt. Het kan je wel helpen anders aanwezig te zijn wanneer dat gebeurt. Het brengt je terug naar het nu, naar wat je raakt en naar wat je kunt doen zonder eerst de hele weg te kennen. In die beweging worden de zes pijlers geen begrippen, maar delen van een geleefd ritme.
Mijn persoonlijke verwoording daarvan is eenvoudig:
Ik doe wat mij raakt en vertrouw op wat ontstaat.
Niet ooit.
Nu.
PS: Wil jij je nog meer verdiepen in Taomind, Moderne Ho'oponopono of Droomkracht? Ontdek het hier
