Zero State: de nul-staat van Dr. Hew Len....
Voor Dr. Ihaleakala Hew Len draaide Ho'oponopono uiteindelijk om één eenvoudige beweging: reinigen wat zich tussen jou en inspiratie heeft opgehoopt en steeds opnieuw terugkeren naar zero. De zero state is daarbij geen magische leegte, maar een innerlijke ruimte waarin oude herinneringen, verwachtingen en programma’s even niet automatisch bepalen wat je denkt, voelt of doet.
Juist dat maakt zero zo interessant. Iedere keer wanneer je merkt dat een oud programma opnieuw het stuur overneemt, kun je reinigen en terugkeren naar meer ruimte, helderheid en inspiratie. In dit artikel ontdek je hoe Hew Len die nul-staat zag, waarom hij bleef reinigen en hoe je dit principe zelf praktisch kunt toepassen.
1- Wie was Dr. Ihaleakala Hew Len?
Dr. Ihaleakala Hew Len werd in 1939 op Hawaï geboren en werkte als psycholoog. In 1982 ontmoette hij Morrnah Nalamaku Simeona, ontwikkelaar van Self I-Dentity through Ho'oponopono. Hij werd door haar opgeleid tot instructeur en gaf daarna samen met haar trainingen in verschillende landen. Na haar overlijden in 1992 zette hij het werk voort.
Dat onderscheid is belangrijk.
Hew Len heeft Ho'oponopono niet uitgevonden.
De oudere Hawaiiaanse traditie bestond al lang vóór hem en draaide sterk om familie, relaties, conflict, verantwoordelijkheid, vergeving en herstel van harmonie.
Morrnah Simeona ontwikkelde daar later een individuelere en spirituelere vorm uit.
Hew Len bouwde daarop verder en legde steeds meer nadruk op begrippen als:
- herinneringen en programma's;
- voortdurend reinigen;
- inspiratie;
- 100% verantwoordelijkheid;
- de relatie met de Goddelijke of Creatieve Intelligentie;
- en uiteindelijk de zero state.
Daardoor ontstond een benadering die veel mensen tegenwoordig herkennen als Ho'oponopono, maar die niet simpelweg gelijkgesteld kan worden aan de traditionele Hawaiiaanse vorm.
Hew Len werd daarbij bekend om een bijna irritant eenvoudig antwoord wanneer mensen ingewikkelde vragen stelden:
Blijf reinigen.
Dat klinkt weinig spectaculair.
Totdat je begrijpt waarnaar je volgens hem eigenlijk aan het reinigen bent.
2- Wat is de Zero State?
De zero state is de toestand waarin een oud programma even niet tussen jou en het huidige moment staat. Binnen de leer rond Hew Len wordt vaak een onderscheid gemaakt tussen leven vanuit herinnering en leven vanuit inspiratie.
Herinnering betekent hier veel meer dan bewust terugdenken aan gisteren.
Het kan gaan om alles wat zich automatisch opnieuw afspeelt:
- oude verwachtingen;
- angsten;
- overtuigingen;
- emotionele reacties;
- beelden over jezelf;
- ideeën over andere mensen;
- vaste verhalen over hoe iets hoort te verlopen.
Er gebeurt iets en je wereldmodel heeft de situatie eigenlijk al ingevuld voordat jij werkelijk hebt gekeken. Zero ontstaat wanneer daar ruimte tussen komt. Je zou de zero state daarom kunnen herkennen aan iets als:
- ik hoef hier niet onmiddellijk op te reageren;
- misschien weet ik nog niet wat dit betekent;
- mijn eerste gedachte hoeft niet de waarheid te zijn;
- er zou nog iets anders mogelijk kunnen zijn.
Dat laatste is belangrijk.
Zero betekent niet dat je ineens alle antwoorden hebt.
Eerder het tegenovergestelde: Het gaat over een moment lang niet te weten.
Daardoor kunnen aangrenzende mogelijkheden zichtbaar worden die vanuit je oude beperkende overtuiging helemaal niet bestonden.
Een psychologische verklaring kan zijn dat minder mentale vernauwing je aandacht en perceptie verandert. Je ziet meer wanneer je niet voortdurend probeert de werkelijkheid in een bestaand verhaal te persen.
Hew Len gaf daar een spirituelere betekenis aan.
Voor hem ontstond vanuit zero ruimte voor inspiratie vanuit de Creatieve Intelligentie.
Die twee perspectieven hoeven voor mij niet voortdurend met elkaar te vechten.
Een nuchtere verklaring kan veel begrijpelijk maken, maar waarschijnlijk niet iedere ervaring die mensen als inspiratie, intuïtie of een plotseling diep weten beleven.
Om Hew Lens zero state echt te begrijpen, moeten we daarom eerst kijken naar wat hij bedoelde met herinneringen en programma's.
3- Herinneringen, programma's en inspiratie
Binnen deze vorm van Ho'oponopono is een herinnering niet alleen een beeld uit je autobiografische geheugen.
Het begrip is veel breder.
Een herinnering kan zich laten zien als een automatisch programma.
Bijvoorbeeld:
- Je partner zegt iets.
- Je voelt onmiddellijk irritatie.
Nog voordat je werkelijk naar de woorden hebt geluisterd, weet je zogenaamd al wat de ander bedoelt.
Of je krijgt een mogelijkheid aangeboden en hoort meteen:
- Dat kan ik niet.
- Daar ben ik niet goed genoeg voor.
- Dat gaat vast verkeerd.
Dat kunnen we vanuit psychologie bekijken als automatische associaties, eerdere ervaringen, conditionering of beperkende overtuigingen.
Binnen Hew Lens Ho'oponopono wordt dat breder gezien als memories replaying: herinneringen die zichzelf opnieuw afspelen.
Daar tegenover staat inspiratie.
- Herinnering herhaalt.
- Inspiratie brengt iets nieuws.
Dat nieuwe hoeft niet spectaculair te zijn.
Het kan simpelweg zijn:
- een andere gedachte;
- innerlijke stilte;
- een onverwacht idee;
- een gevoel dat je beter even kunt wachten;
- een creatieve oplossing;
- een andere manier om naar iemand te kijken;
- de ingeving om juist wél iets te doen wat je normaal vermijdt.
Misschien komt zo'n inzicht voort uit je persoonlijk onbewuste, uit kennis die je niet bewust aan het gebruiken was of uit subtiele informatie die je ineens opmerkt.
Hew Len zag inspiratie daarnaast als iets wat vanuit het Goddelijke kan verschijnen.
Wat de uiteindelijke bron ook is, de praktische beweging blijft interessant:
oud programma → reinigen → ruimte → inspiratie → andere mogelijkheid.
En daarom reinigde Hew Len niet alleen wanneer hij een groot probleem had.
Hij paste het voortdurend toen.
4- Waarom bleef Hew Len voortdurend reinigen?
Een belangrijk verschil tussen Hew Lens benadering en veel moderne zelfhulp is dat hij niet dacht dat je eerst precies moest uitzoeken welk programma het probleem veroorzaakt.
Je hoeft niet altijd te weten:
- Waar komt dit vandaan?
- Welke gebeurtenis uit mijn jeugd heeft dit veroorzaakt?
- Waarom doe ik dit toch steeds?
Zelfreflectie kan waardevol zijn, maar binnen Ho'oponopono kun je ook beginnen met het eenvoudige feit dat er nú iets in jou wordt geraakt.
Dat hoeft bovendien niet alleen te gebeuren in je eigen relaties of problemen:
" Stel dat je in de trein zit en tegenover je een onbekende ziet met tranen in zijn ogen. Je kent die persoon niet, je weet niets van zijn verhaal en toch raakt zijn verdriet iets in jou.
Misschien voel je plotseling pijn, gemis, machteloosheid of word je herinnerd aan je eigen rouw. Binnen Hew Lens benadering hoef je niet eerst te begrijpen waarom dit jou raakt. Je merkt op wat er in jou beweegt en kunt daarmee reinigen...."
Daarom kun je reinigen wanneer je bijvoorbeeld:
- geïrriteerd raakt door iemand;
- merkt dat je faalangst het overneemt;
- geraakt wordt door het verdriet, de pijn, het gemis of de rouw van iemand anders;
- opnieuw dezelfde discussie voert;
- vastloopt in stress;
- merkt dat je voortdurend controle wilt houden;
- jezelf kleiner maakt dan nodig;
- iemand veroordeelt;
- niet kunt loslaten;
- of simpelweg voelt dat iets vanbinnen niet vrij stroomt.
Je hoeft het programma niet eerst volledig te begrijpen. Je merkt het op en je reinigt.
Hew Lens idee van 100% verantwoordelijkheid hoort daarbij. Dat is een van de krachtigste, maar ook gemakkelijkst verkeerd begrepen onderdelen van zijn leer. Het hoeft niet te betekenen dat jij letterlijk iedere gebeurtenis in je leven hebt veroorzaakt.
Ook in het voorbeeld van die onbekende in de trein ben jij niet verantwoordelijk voor zijn verdriet of voor wat hem is overkomen. Maar je kunt wel verantwoordelijkheid nemen voor wat zijn verdriet in jóu wakker maakt. Dat is een wezenlijk verschil.
Als iemand jou slecht behandelt, blijft die persoon verantwoordelijk voor zijn of haar gedrag. Als iets verschrikkelijks gebeurt, hoeft dat geen bewijs te zijn dat jij verkeerd hebt gedacht.
De vruchtbare vraag is eerder:
Wat gebeurt er nu in mij en waarvoor kan ik op dit moment verantwoordelijkheid nemen?
- Misschien kun je reinigen.
- Misschien een grens stellen.
- Misschien een gesprek aangaan.
- Misschien weggaan.
- Misschien iets vergeven.
- Misschien alleen aanwezig blijven.
- Misschien nog niets.
Je hoeft niet alles wat je tegenkomt op te lossen of naar jezelf toe te trekken. Je begint simpelweg bij wat het in jou raakt en bij wat jij daar op dit moment mee kunt doen.
En juist die radicale bereidheid om bij zichzelf te beginnen vormt de achtergrond van het beroemdste — en meest omstreden — verhaal over Hew Len
5- Het beroemde verhaal van het Hawaiʻi State Hospital
Wie lang genoeg over Hew Len leest, komt vrijwel zeker het verhaal tegen van zijn werk met psychiatrische patiënten in het Hawaii State Hospital.
In de bekendste versie werkte Hew Len enkele jaren op een zwaarbeveiligde afdeling met psychiatrische patiënten die als gevaarlijk werden beschouwd.
Volgens het verhaal behandelde hij hen niet op de gebruikelijke manier.
Hij zou patiëntendossiers hebben bekeken en zichzelf hebben afgevraagd wat er in hém gereinigd moest worden terwijl hij deze mensen en hun problemen ervoer.
Joe Vitale maakte deze versie later internationaal bekend. In zijn weergave vertelde Hew Len dat hij ongeveer vier jaar in het ziekenhuis werkte en vooral aan zichzelf werkte terwijl hij de dossiers bekeek.
Daarna wordt het verhaal spectaculair:
- Patiënten zouden rustiger zijn geworden.
- Mensen die vastgebonden moesten worden zouden meer vrijheid hebben gekregen.
- Medicatie zou zijn verminderd.
- Personeel zou weer graag op de afdeling hebben gewerkt.
Uiteindelijk zou de afdeling zelfs gesloten zijn omdat zoveel patiënten voldoende waren hersteld.
Maar hier moeten we twee dingen tegelijk kunnen doen.
Het verhaal serieus nemen én helder blijven.
Wat weten we niet zeker?
De spectaculaire versie van het verhaal is vooral bekend geworden via Hew Lens eigen vertellingen en latere publicaties rond Joe Vitale.
Sterke onafhankelijke documentatie waarmee alle details van het verhaal precies kunnen worden bevestigd, is beperkt.
Daarnaast bestaat er discussie over welke vorm van Ho'oponopono Hew Len destijds gebruikte. Een voormalige leerling van Morrnah Simeona die Hew Len uit die periode kende, stelt bijvoorbeeld dat hij in het ziekenhuis haar uitgebreidere Ho'oponopono-proces toepaste en niet uitsluitend de later beroemd geworden vier zinnen.
Daarmee hoeven we het hele verhaal niet weg te gooien.
Maar we kunnen ook niet eerlijk zeggen: Dit bewijst dat Hew Len op afstand een complete psychiatrische afdeling genas.
We weten het eenvoudig niet precies.
En eigenlijk is de onderliggende vraag interessanter dan het wonderverhaal zelf:
wat gebeurt er wanneer je bij een probleem niet uitsluitend probeert de ander te veranderen, maar onderzoekt wat er in jou wordt geactiveerd?
Dat principe kunnen we zelf onderzoeken.
En juist daarvoor werden vier eenvoudige zinnen wereldberoemd.
6- De vier zinnen van Hew Len
De vier zinnen zijn tegenwoordig waarschijnlijk het bekendste onderdeel van het populaire Moderne Ho'oponopono:
- Het spijt me.
- Vergeef me.
- Ik hou van je.
- Dank je wel.
Je kunt ze hardop zeggen.
In stilte.
Alle vier achter elkaar.
Of soms één zin blijven herhalen.
Zelf gebruik ik bijvoorbeeld Ik hou van je wanneer ik tijdens een belangrijk gesprek merk dat weerstand, irritatie of een oud programma in mij wakker wordt.
Niet om de ander magisch te manipuleren.
Ik gebruik de zin om bij mezelf te blijven reinigen.
Wat betekenen de vier zinnen?
De woorden worden krachtiger wanneer je er een persoonlijke betekenis aan verbindt.
Je zou ze bijvoorbeeld zo kunnen ervaren:
A - Het spijt me
Ik erken dat dit programma, deze pijn of deze reactie op dit moment in mijn ervaring aanwezig is.
B - Vergeef me
Ik vraag om vergeving voor het vasthouden aan wat niet langer nodig is en geef mezelf toestemming het los te laten.
C - Ik hou van je
Ik breng liefde en compassie naar datgene wat ik liever zou wegduwen. Binnen een spirituele interpretatie kan deze zin ook gericht zijn tot de Goddelijke of Creatieve Intelligentie.
D - Dank je wel
Dankbaarheid voor het reinigen, voor wat zichtbaar wordt en voor de mogelijkheid dat er iets nieuws kan ontstaan.
Je hoeft daarbij niet eerst de perfecte emotionele staat te bereiken.
Begin desnoods mechanisch.
Alleen al die herhaling kan je patroon doorbreken en voorkomen dat dezelfde gedachte automatisch verder dendert.
- Misschien ontstaat er daarna ontspanning.
- Misschien stilte.
- Misschien niets spectaculairs.
En soms ervaren mensen juist een opvallende verschuiving.
Een nuchtere verklaring kan zijn dat herhaling je aandacht verplaatst en de automatische gedachtencyclus doorbreekt. Dat kan veel verklaren, maar waarschijnlijk niet iedere ervaring die mensen tijdens zo'n reiniging melden.
De zinnen zijn daarom geen eindpunt.
Ze zijn een manier om ruimte te maken.
En vervolgens wordt zero iets wat je zelf kunt gaan onderzoeken.
7- Hoe kun je zelf met de Zero State werken?
Zero state bereik je volgens mij juist niet door krampachtig te proberen zero te worden.
- Ik moet leeg zijn.
- Ik mag niets denken.
- Waarom heb ik nog gedachten?
Gefeliciteerd.
Je hebt er zojuist drie programma's bij.
Werk eenvoudiger.
A- Merk op wat er gebeurt
Begin bij wat er nú aanwezig is:
- Boosheid.
- Angst.
- Onzekerheid.
- Controle.
- Een oordeel.
Of die ene gedachte die voor de zeshonderdste keer langskomt.
Niet bestrijden.
Alleen herkennen.
B- Neem verantwoordelijkheid voor jouw kant
Vraag niet onmiddellijk:
- Hoe krijg ik die ander zover dat hij verandert?
Vraag eerst:
- Wat gebeurt er in mij?
Dat is geen schuldbekentenis.
Het is aandacht terughalen naar de plek waar je daadwerkelijk iets kunt doen.
C- Reinig
Gebruik de vier zinnen.
Een Ho'oponopono-gebed.
Alleen Ik hou van je.
Of een andere vorm van reinigen die bij jou past.
Je kunt dit enkele seconden doen of langer wanneer dat prettig voelt.
D- Laat het even stil worden
Na het reinigen hoef je niet onmiddellijk een oplossing te produceren.
- Blijf even bij de innerlijke stilte die misschien ontstaat.
- Adem.
- Voel je lichaam.
- Kijk opnieuw.
Misschien verandert niets.
Misschien merk je dat de emotionele lading afneemt.
Misschien verschijnt er een gedachte die je eerder niet had.
E- Kijk wat er nu mogelijk is
Zero is niet bedoeld als vlucht uit het leven.
Vanuit de ruimte die ontstaat, kun je opnieuw handelen:
- Een gesprek voeren.
- Nee zeggen.
- Iemand bellen.
- Een fout toegeven.
- Een beslissing nemen.
- Of juist even niets doen.
Daarmee wordt zero state geen abstract spiritueel ideaal, maar een praktisch onderdeel van persoonlijke groei: je hoeft het volgende moment niet automatisch te vullen met het programma van het vorige.
Wie deze manier van werken uitgebreider wil leren toepassen, kan onze training Ho'oponopono gebruiken om het reinigen stap voor stap in het dagelijks leven te oefenen.
In mijn boek over Moderne Ho'oponopono kun je daarnaast rustig verder lezen over verantwoordelijkheid, reinigen, inspiratie en de verschillende manieren waarop deze moderne benadering zich heeft ontwikkeld.
Maar uiteindelijk blijft zero iets wat je niet alleen kunt begrijpen.
Je moet het af en toe ervaren.
En misschien is juist dát wat Hew Len met zijn eindeloze reinigen probeerde duidelijk te maken.
8- Tenslotte
Voor Hew Len draaide Ho’oponopono om steeds opnieuw reinigen wat tussen jou en de nul-staat komt te staan. Door oude programma’s, emoties en automatische reacties op te merken en ermee te reinigen, ontstaat ruimte om minder vanuit herinneringen te reageren en meer open te staan voor inspiratie en nieuwe mogelijkheden.
De kracht zit dus niet in permanent in zero blijven, maar in steeds opnieuw kunnen terugkeren. Opmerken wat er speelt, verantwoordelijkheid nemen voor wat er in jou gebeurt, reinigen en daarna weer ruimte laten ontstaan. Juist in die eenvoudige beweging ligt voor Hew Len de magische kracht van Ho’oponopono.