TaoMind: De 6 pijlers voor mijn leven in het natuurlijke ritme...

Je kunt vastzitten zonder dat je stilstaat. Misschien werk je te hard, denk je voortdurend na en probeer je verschillende mogelijkheden open te houden, maar vraag jij je steeds meer af: is dit wat ik echt wil ? Hoe harder je probeert de juiste keuze te maken, hoe verder je verwijderd raakt van wat je echt raakt en wat je in beweging zet.

Vastzitten ontstaat namelijk niet altijd doordat er geen mogelijkheden zijn. Soms ontstaat het juist doordat er te veel mogelijkheden zijn en iedere keuze onmiddellijk wordt afgewogen tegen alles wat je daardoor misschien misloopt. TaoMind kan daarin helpen. Hoe? Dat gaan we nu bekijken en daarom klinkt gelijk de eerste vraag:

1. Wat is TaoMind?

TaoMind is een levenshouding die je helpt bewust deel te nemen aan de natuurlijke beweging van het leven. Niet door alles te willen begrijpen of willen beheersen, maar door aanwezig te zijn bij wat er nu is, te doen wat betekenis heeft en ruimte te laten voor wat daaruit ontstaat. 

TaoMind gaat daarmee niet over minder of meer doen, maar over de manier waarop je doet.

Je kunt voortdurend bezig zijn en toch het contact verliezen met waar je mee bezig bent. 

Je kunt ogenschijnlijk weinig doen, terwijl je aandachtig waarneemt, een keuze laat rijpen of bewust iets loslaat. TaoMind meet het leven niet af aan zichtbare productiviteit, maar kijkt naar de verbinding tussen aanwezigheid en handelen.

TaoMind schrijft daarom niet voor welke concrete weg je moet kiezen. Het helpt je onder andere om:

◆ te herkennen wat je werkelijk raakt;
◆ op te merken waar je aandacht naartoe wil;
◆ te voelen wanneer het tijd is om te doen;
◆ te herkennen wanneer vertragen, veranderen of stoppen nodig is.

Deze levenshouding krijgt vorm in zes pijlers die niet naast elkaar staan, maar elkaar voortdurend in beweging houden.

2. De zes pijlers van TaoMind

De zes pijlers zijn het nu, doen, intuïtie, enthousiasme, focus en vertrouwen. Ze vormen geen stappenplan. Je hoeft niet eerst perfect aanwezig te zijn, daarna juist te handelen en pas aan het einde te vertrouwen. Iedere pijler kan op ieder moment een beweging openen.

De zes pijlers zijn:

● het nu;
● doen;
● intuïtie;
● enthousiasme;
● focus;
● vertrouwen.

Soms laat intuïtie je iets doen voordat je het begrijpt. Op een ander moment ontstaat intuïtie juist tijdens het handelen. Enthousiasme kan richting geven aan je focus, maar je kunt ook enthousiast worden doordat je eindelijk ergens werkelijk op focust. Vertrouwen kan nodig zijn om te beginnen en tegelijk groeien door wat je onderweg ervaart en creëert.

De pijlers hebben daardoor geen vaste rangorde. Wat er ook beweegt tussen de zes pijlers, je kunt het verleden niet opnieuw leven en de toekomst nog niet betreden. Voelen, kiezen en handelen kunnen alleen plaatsvinden in het moment dat werkelijk bestaat.

3. Er is alleen maar nu

Het verleden heeft bepaald waar je staat. Ervaringen, ontmoetingen, keuzes en mislukkingen hebben gevormd hoe je naar jezelf en de wereld kijkt. Dat verleden verdwijnt niet, maar kan alleen in het huidige moment een nieuwe betekenis krijgen.

Ook de toekomst krijgt hier vorm. Niet omdat alles wat je vandaag doet later precies oplevert wat je verwacht, maar omdat iedere handeling nu verandert wat er daarna mogelijk is:

➜ een gesprek kan een verhouding verschuiven;
➜ een eerste zin kan een verhaal openen;
➜ een keuze om te stoppen kan ruimte maken die er gisteren nog niet was.

Het nu is daarom geen smalle overgang tussen verleden en toekomst. Het is de enige werkelijkheid waarin het leven plaatsvindt. Wanneer je vastzit, brengt het nu je terug van alle denkbare uitkomsten naar wat er op dit moment werkelijk aanwezig en mogelijk is.

Daarmee verandert ook de vraag. Niet alleen wat moet ik uiteindelijk kiezen?, maar vooral: wat vraagt dit moment van mij? Alleen aanwezig zijn is daarbij niet altijd genoeg. Wat je in het nu ontdekt, krijgt pas werkelijk vorm wanneer je er iets mee doet.

4. Doen is 

Doen begint niet pas nadat je alles hebt gevoeld, begrepen en besloten. Veel wordt juist helder nadat je gestart bent. Je ontdekt of een idee werkt of een keuze klopt door haar te ervaren en of een richting van jou is door haar daadwerkelijk te volgen.

Daarmee is doen iets anders dan forceren. Forceren probeert de werkelijkheid te dwingen zich aan een vooraf bedacht resultaat te houden. Doen gaat mee wat onderweg verandert. Het gebruikt voldoende kracht om te bewegen, maar niet meer kracht dan het moment nodig heeft.

Doen kan daardoor verschillende vormen aannemen:

◇ beginnen;
◇ volhouden;
◇ vertragen;
◇ rusten;
◇ van aanpak veranderen;
◇ iets beëindigen.

Niet gelijk reageren kan een bewuste handeling zijn wanneer je even het overzicht kwijt bent.

Doen is zo het natuurlijke ritme waarin je je tot het leven verhoudt. Voelen en handelen zijn daarin niet werkelijk van elkaar gescheiden. Juist door te handelen kan duidelijker worden wat je daarvoor alleen nog maar vermoedde.

5. Intuïtie: Voelen wat je verstand nog niet weet

We reageren zelden alleen op wat er feitelijk gebeurt. Bij iedere gebeurtenis voegen we herinneringen, verwachtingen en interpretaties toe. Iemand antwoordt niet en we denken te weten waarom. Een plan loopt anders en we zien onmiddellijk een mislukking. Zo kunnen onze gedachten zoveel lawaai maken dat een stiller gevoel nauwelijks nog hoorbaar is.

Intuïtie brengt aandacht naar wat aantrekt, wringt of niet langer klopt voordat je het volledig kunt verklaren. Ze kan zich bijvoorbeeld laten merken als:

✦ een terugkerende aantrekking;
✦ een gevoel van weerstand;
✦ nieuwsgierigheid die niet verdwijnt;
✦ het stille besef dat iets niet langer klopt.

Intuïtie geeft geen zekerheden en tekent geen veilige route uit. Ze wijst, maar neemt het besluit nemen niet van je over.

Pas wanneer je iets doet, ontdek je wat dat gevoel betekende. Je probeert, ervaart en voelt opnieuw. Misschien blijkt de aantrekking vluchtig, misschien wordt ze sterker. 

Misschien ontdek je dat de weerstand angst was, of dat zij je waarschuwde voor een richting die werkelijk niet bij je paste. Zonder handelen kan intuïtie een verzameling vermoedens worden; zonder intuïtie kan handelen zijn richting verliezen. 

Maar sommige dingen blijven je ook ná het voelen en proberen aantrekken. Wanneer je er steeds uit jezelf naar terugkeert, komt een andere kracht in beeld: enthousiasme.

6. Enthousiasme is discipline

Enthousiasme hoeft geen uitbundige energie te zijn. Het kan een stille, hardnekkige beweging zijn die je steeds naar iets laat terugkeren. Zelfs wanneer het werk moeilijk wordt, blijft er iets aanwezig wat zegt dat dit de moeite waard is.

Je kunt enthousiasme onder andere herkennen wanneer:

✓ je uit jezelf naar iets terugkeert;
✓ de inspanning betekenis blijft houden;
✓ je nieuwsgierig blijft naar wat er mogelijk is;
✓ het doen zelf iets geeft, ook voordat er resultaat is.

Daarom is enthousiasme discipline zonder dwang. Je gaat niet door omdat je jezelf voortdurend moet corrigeren of bestraffen, maar omdat het doen betekenis heeft. De inspanning verdwijnt niet, maar hoeft niet steeds door een toekomstig resultaat te worden gerechtvaardigd.

Enthousiasme hoeft bovendien niet altijd vóór het handelen aanwezig te zijn. Soms ontstaat het pas doordat je begonnen bent, aandacht hebt gegeven en vaardiger bent geworden. Wat eerst intuïtief  aanvoelde, kan tijdens het doen echt waarde krijgen.

Maar ook wat betekenis heeft, kan versnipperen. Er zijn veel onderwerpen, mensen en mogelijkheden die je kunnen raken, terwijl je tijd en aandacht begrensd zijn. Op dat punt verandert enthousiasme van een gevoel in de noodzaak om werkelijk te kiezen.

7. Focus: Aandacht geven aan wat je wilt...

Iedere bewuste keuze sluit iets uit, al is het maar voor dit moment.. Het betekent dat je aanvaardt dat niet iedere mogelijkheid door jou op hetzelfde moment gerealiseerd kan worden.

Juist dat maakt definitef besluiten moeilijk. Zolang alles mogelijk blijft, hoef je niets te verliezen en kun je in gedachten vele levens tegelijk leiden. 

Maar een mogelijkheid krijgt pas vorm wanneer je haar tijd, aandacht en handelen geeft.

Focus vraagt daardoor om:

▪ kiezen waar je tijd en naartoe gaat;
▪ andere mogelijkheden voorlopig laten liggen;
▪ aandacht geven aan wat je gekozen hebt;
▪ opnieuw kiezen wanneer een oude keuze niet meer klopt.

Een eerlijke vraag is daarom niet alleen wat je graag wilt bereiken. Belangrijker is wat je nog steeds wilt doen wanneer het niets oplevert, niemand het ziet en je ermee kunt falen. Misschien ligt je werkelijke keuze bij datgene waarvoor het je geen reet uitmaakt of je faalt, omdat je weet: dit wil ik.

Dan is het doen zelf genoeg en focus a piec of cake.

Dat maakt focus niet star. Wanneer je vastloopt, kan de richting nog kloppen terwijl de gekozen weg te zwaar, te bedacht of te geforceerd is geworden. Trouw blijven aan je keuze kan dan juist betekenen dat je op zoek gaat naar een andere aanpak.

Soms is het niet de uitvoering die niet meer klopt, maar de keuze zelf. Je kunt doorgaan omdat je ooit hebt besloten dat je iets moest voltooien, terwijl het enthousiasme verdwenen is en je intuïtie al langer protesteert. Niet iedere oude keuze verdient je toekomstige tijd.

Maar loslaten vraagt iets anders: dat je een onbekende uitkomst verdraagt. En precies daar wordt vertrouwen belangrijk.

8. Vertrouwen

Vertrouwen binne taomind betekent niet dat je zeker weet dat iets lukt. Werkelijk vertrouwen begint juist waar die zekerheid ophoudt.

Je hebt een plan, kiest een richting en doet wat je kunt. Je gaat ervan uit dat het lukt, maar daaronder ligt een dieper, bijna religieus vertrouwen: dat wat er ook gebeurt, op de een of andere manier bij jouw weg hoort.

◆ Je handelt naar wat je belangrijk vindt.
◆ Je stuurt bij wanneer de werkelijkheid anders loopt.
◆ Je accepteert wat buiten jouw invloed ligt.
◆ Je blijft vertrouwen, ook wanneer je nog niet begrijpt waarom iets gebeurt.

Je plan is een richting, niet in marmer geslagen.

.Omstandigheden veranderen. Deuren openen en sluiten. Soms verschijnt er iets wat je onmogelijk had kunnen voorzien.

Vertrouwen betekent dat je ook daarvoor ruimte laat.

Niet omdat de uitkomst onbelangrijk is. Je mag ergens vol voor gaan en teleurgesteld, boos of verdrietig zijn wanneer het anders loopt.

▲ Vertrouwen betekent niet dat alles goed is.
▲ Het betekent niet dat verlies geen pijn doet.
▲ Het betekent niet dat je iedere gebeurtenis hoeft te begrijpen.

Het betekent dat je ook dan blijft vertrouwen op de beweging van het leven.

Accepteren en opnieuw besluiten

Daarom hoort acceptatie bij vertrouwen. Niet als berusting, maar als erkenning van de werkelijkheid:

dit is wat er nu is.

En vanuit wat er is, ontstaat opnieuw beweging.

◉ Je neemt waar.
◉ Je voelt.
◉ Je past je aan.
◉ Je kiest opnieuw.

Daar zit de paradox: je handelt alsof jouw handelen ertoe doet, terwijl je accepteert dat jij niet alles bepaalt wat daaruit ontstaat.

Soms begrijp je later waarom een weg anders liep. Soms begrijp je het nooit.

Ook dat moet vertrouwen kunnen dragen.

Ieder einde verandert de weg

Ieder einde verandert de werkelijkheid. Na verlies, mislukking, succes of een onverwachte gebeurtenis sta je ergens waar je daarvoor nog niet stond.

Misschien wordt daar iets in je wakker wat zonder die gebeurtenis was blijven slapen. Misschien ontstaat een richting die je vanuit je oorspronkelijke plan nooit had kunnen zien.

Niet omdat alles wat gebeurt mooi of goed moet worden gemaakt, maar omdat wat gebeurt vanaf dat moment onderdeel is van de weg waarop je verdergaat.

Vertrouwen is dan niet geloven dat het leven jouw plan volgt. Het is geloven dat je ook kunt vertrouwen op de weg die ontstaat wanneer het dat niet doet.

9. TaoMind: zes pijlers, één natuurlijk ritme

Stel dat je vastloopt in werk dat ooit belangrijk voor je was. Je focus lijkt nog aanwezig, maar het enthousiasme is verdwenen. Intuïtie kan dan laten voelen dat niet het doel, maar de manier van werken je uitput. 

Door iets te veranderen ontstaat misschien opnieuw energie, en pas tijdens dat doen groeit het vertrouwen dat een andere weg mogelijk is.

Het kan ook anders lopen. Misschien brengt rust je terug naar het nu en ontdek je dat niet alleen de manier, maar ook deze manier van leven voorbij is. Focus betekent dan niet langer volhouden, maar jouw aandacht verleggen.

De zes pijlers kunnen elkaar zo voortdurend beïnvloeden:

◆ het nu brengt je terug naar wat werkelijk aanwezig is;
◆ intuïtie laat voelen wat trekt of wringt;
◆ doen brengt je in beweging;
◆ enthousiasme laat merken wat blijft leven;
◆ focus geeft je beweging richting;
◆ vertrouwenis

De zes pijlers schrijven in beide situaties geen vaste uitkomst voor. Ze helpen zichtbaar maken wat er beweegt en wat stilgevallen is. Soms opent intuïtie de beweging, soms enthousiasme, focus of vertrouwen. Het nu en doen zijn daarbij niet het begin van een reeks, maar voortdurend aanwezig.

Daarin ligt het natuurlijke ritme van TaoMind. De pijlers als krachtvelden die elkaar corrigeren, voeden en opnieuw wakker maken. 

Wat je doet verandert wat je voelt; wat je voelt verandert waar je aandacht naartoe gaat; wat daaruit ontstaat vraagt opnieuw om vertrouwen.

De principes zijn voor iedereen gelijk, maar de manier waarop ze worden geleefd is persoonlijk. TaoMind wil daarom inspireren, niet instrueren. Het wijst een richting, maar houdt je niet bij de hand. 

Wat de zes pijlers in jouw leven betekenen, kun je alleen ontdekken door ze te leven. .

10. Tenslotte

TaoMind belooft niet dat je nooit meer vastloopt. Het kan je wel helpen anders aanwezig te zijn wanneer dat gebeurt. Wanneer je niet weet welke weg je moet kiezen, hoef je niet eerst alle mogelijke uitkomsten te overzien. Je kunt terugkeren naar het nu, voelen wat je raakt, kiezen waar je aandacht naartoe gaat en iets doen zonder de garantie dat je al weet waar het eindigt. 

Zo worden de zes pijlers geen begrippen om te onthouden, maar delen van een ritme dat je alleen kunt leren kennen door het te leven.

Mijn persoonlijke verwoording daarvan is eenvoudig: ik doe wat mij raakt en vertrouw op wat ontstaat. Niet ooit. Nu.